Artık Anlıyorum / Ben Büyüdüm Ya

Geceye düştü anlamsızlığından arınmış tümcelerim, dokunmuyorum şiirlerime okşamıyorum gözlerimdeki buğuyu... Çektim ellerimi hüznümün yüreğime yağan kafesinden, güne savuruyorum şimdi elimde kalan her şeyi! Ağladıkça ağlıyorum.... Bilindik adresim benim gözyaşlarım... Karar verdim...! Dokunmayacağım sol yanıma artık! Yedi-yirmidört nöbetlerinde avutsun kendini biraz en yoksul yanıyla en çok ağrıyan yanım... Yorgun bedenimi zaman da yağmalıyorum, bir kendi dilimde anlatmayı beceremiyorum ya, işte hep ona yanıyorum! Renklerden siyah ı Mevsimlerden son/baharı Zamandan ayazında üşüyen yanımla en karanlıkda avunduğum gece yi Bir türlü sevemedim gitti... Sanırım kalemim tükendi! Beyaz sayfalardan da çevirdim yüzümü, oysa titreyen ellerimle ne mektuplar yazmıştım hiç adresine teslim olmayan... Hıçkırıklarımla kapladığım, hüznün şiirlerine de küsüm artık! En zoruydu yüreğimi yazmak, en ağırıydı belki gönül dilimi kendi iklimimde kendimce sulamak... BÜYÜDÜM DEDİM YA...!!! Artık anlıyorum yarım kalan aşk lardan, bitimsiz dedikleri sevda ları yaşarken kalan yaslardan, bomboş duvarları seyrederken yüreğe sesizce sokulan kara sevda lardan, ömürlük dediklerinde ömrüne bir nefeslik bile dokunmayan yalan sevgi lerden. Yani; hasarı bol... koca bir yürekten... ne kalırsa işte!! Artık anlıyorum... Tüm anlayamadıklarımı… koca hayat; dedikleri dönence ne öğrettiyse aldım kabul ettim ben de.... ARTIK ANLIYORUM...!!! Bazen diyorum... Keşke hep çocuk kalsaydım, en çok da anne me kızıyorum. Neden büyüyorum ki ben? Elime tutuşturulan onca kırıklarımı sayarken kendimi unutuyorum zorlu hayat yarışında... Annem diyor ki; “Hayatı yaşamadan öğrenemez insan!” Ben ne çok şey öğrendim be anne m bir bilsen. ARTIK AFFETMİYORUM...!! Talan olmuş yüreğimde bir bağbozumu yaşıyorum... Dilime yeniden mim çekiyorum. Bir öykü yazıyorum kahraman aramadan kendime. Firâr ediyorum şimdi her şeyden. Sesizce giderken sesiz bir çığlık bırakıyorum yüreğimin en derininden... ARTIK ANLIYORUM/...... BEN BÜYÜDÜM YA..!!! SAYGIMLA